یادداشت| روایتی در سوگ خورشید

امروز، روزِ روایتِ ماتم است. گویی آسمان، برای نشان دادن میزان اندوه، پرده‌ای سیاه بر سر کشیده و خورشید، در اوجِ بی‌پناهی، گیسوان طلایی‌اش را در تاریکی فرو برده است. ستارگان نیز در میان امواج سیاه‌رنگِ این آسمان، گم شده‌اند و خورشید، در پسِ کوه‌های بلند، به سوگ نشسته است.

اما این تنها آسمان نیست که گریه می‌کند؛ زمین نیز در این سوگ، سینه‌چاک کرده است. زمین، با تمام وجود، چشمه‌ها و رودخانه‌هایش را در خود می‌بلعد تا نشان دهد که غم و اندوه، تا چه اندازه در رگ‌های این خاک جاری است.

امام قلب ها

در این میان، صدای دل‌های ما بلند است؛ ایرانی، که امروز ماتمکده است. چگونه می‌توان از معشوق دل کند؟ چگونه این قلب‌های عاشق می‌توانند از فراق و جدایی سخن بگویند؟ امروز، دهان‌ها خاموش‌اند و لبان بر هم فشرده شده است، اما قلب‌ها… آه که از تپش قلب‌ها! قلب‌هایی که لبریز از عشق‌اند؛ عشقی که از جان می‌گذرد؛ عشق به رهبر عزیز و عشق به امامِ جان و امامِ قلب‌ها.

اتحاد مردم

بنگرید به این دنیای بی‌رحم! چگونه انسان‌هایی با چشمانی آتشین و پنجه‌هایی خونین، قلبِ این سرزمین را نشانه گرفته‌اند.‌ای شیاطینِ زمینی، بدانید که شما حتی از شیطان نیز فراتر رفته‌اید؛ چرا که شیطان به گناه خود اعتراف کرد، اما شما همچنان در درندگی خود باقی مانده‌اید. شکم‌های شما از خونِ بی‌گناهان انباشته شده و بوی تعفنِ کار‌های شما، جهان را آلوده کرده است، اما هنوز هم سیری‌ناپذیر هستید. اما این را در گوش‌های خود فرو کنید: اتحادِ مردم، اجلِ شما خواهد بود.

«هیهات منا الذله»

امروز ملت ایران، روایتِ عشق را در کنار «حسبنا الله» خواهد نوشت؛ روایتی که با شعار «هیهات منا الذله» در هم می‌آمیزد. این فریاد که از قلب‌های عاشق برخاسته، از هر جای ایران به سوی افلاک روانه می‌شود و تمام سرزمین‌های مسلمان را در بر می‌گیرد. این سیلِ مقاومت، لرزه بر پیکر دشمنان خواهد انداخت.

در نهایت، روزی خواهد رسید که پرچم ایران و پرچم امام حسین «علیه‌السلام» در سینه‌ی تاریخ برافراشته شود و جهان، آماده و مشتاق، در انتظارِ استقبال از امام عصر «عجل‌الله تعالی فرجه الشریف» خواهد بود.

ان‌شاءالله.